Het Actieradius Syndroom / by Rudolfo Dalamicio

Het Actieradius Syndroom

Er komt een dag, waarop je denkt; alweer naar dezelfde locatie? Dat kan ik nu toch wel een keer? Kan ik nogmaals inspiratie krijgen om een nieuwe invalshoek te vinden? Je bent het eigenlijk wel een beetje zat..

Nou, pak je spullen, waaronder je statief, camera tas, lenzen etc. en stap in de auto op avontuur! Maar wacht eens even.. je kunt slechts een beperkt aantal kilometer van je huis weg tijdens je drukke leven op 1 en dezelfde dag. Dat betekent dat. wanneer je honger hebt of je moet naar huis omdat je niet zomaar een hotel kunt pakken, je vast zit aan je thuishonk. Op zich helemaal niks mis mee, maar ja, die mooie fotogenieke plekjes waar je nog niet bent geweest en zo wanhopig graag wilt bezoeken liggen nou eenmaal niet bij jou thuis in de achtertuin..

Een gevalletje Actieradius Syndroom?

Bestaat er zoiets als een actieradius syndroom? Een beeld waar we denken dat we vrij zijn maar dit slechts een illusie lijkt te zijn? Vast niet, maar als het wel zou bestaan, dan heb ik er in ieder geval tijdens mijn vele uitstapjes in de omgeving last van kregen!

Wat is volgens mij het actieradius syndroom? Vrij simpel gezegd: jij en ik verlangen altijd naar die ‘exotische’ plekken op de waddeneilanden, de Zeeuwse kusten of gaan we het liefst naar de voeten van de Eifel. We boeken verre reizen, plannen onze bezoeken aan bezienswaardigheden zorgvuldig, gaan als koeien in de kudde naar fotogenieke wereldse plekken zoals IJsland en de Dolomieten. Jij en ik, wij als fotografen willen erop uit. Op avontuur, op ontdekkingsreis. Go where no man has gone before!

Maar onze thuishaven houdt ons tegen. We willen zo graag onze vleugels uitslaan en er op uit, echter zitten we vast aan onze homebase. Vast in onze eigen achtertuin. Vast is onze dagelijkse routines en vast aan onze bekende plekjes.

Die zijn niet zo verleidelijk als die schilderachtige landschappen met stormachtige wolkenhemels. Niet zo rustgevend als met schelpen bedekte, half opgedroogde wadden die zich laten zien op het lage water. Niet zo zinderend als wanneer zonnestralen door het duingras prikken en de winden over de uitgestrekte stranden waaien en piepkleine duinen achterlaten, die de vormen krijgen van de oneindige woestijnen op de Sahara in Marokko. Niet zo spannend als de pieken van de matterhorn, de Himalaya of de Kilimanjaro. Nee ons eigen binnenland is plat, simpel en volgebouwd.

Het avontuur

Dat beeld van avontuur, het onbereikbare, het fotogenieke.. Wat als dat beeld dat we daarvan gecreëerd hebben ook slechts een beeld blijkt te zijn? Dat het moment slechts een moment is en dat de omstandigheden op die bijzondere plekken eigenlijk nooit recht doen aan het door ons gecreëerde beeld? Dan is alle hoop en fantasie voor niets? Nee, het is vaak ook echt prachtig, schitterend en onvoorstelbaar mooi. Want is dit niet ook iemands anders achtertuin? Heeft de persoon die dichtbij en in die omstandigheden woont niet exact hetzelfde probleem als jij en ik, terwijl hij of zij toch echt op die geniale plek woont?

Het gras is altijd groener bij de buren.. Dat lijkt vooral ons hier ook parten te spelen. Vooral bij fotografie is de korte momentopname van een snelle afdruk tijdloos. Tijdloos omdat het beeld stilstaat en voor altijd is vastgelegd.

De Achtertuin

Wanneer jij zelf in exotische oorden kunt verkeren lijkt dat een zege ( en ja dat is het vaak ook), want je ziet natuur, cultuur, de seizoenen op een totaal andere manier. Maar die click op je camera is en blijft slechts 1 kort moment. Een fractie van een seconde. Of 30, als je een long-expo maakt ;). Dat is echter niet de reden waarvoor je erop uit moet trekken. Het is voor iedereen slechts een bewijs van wat jij op dat moment hebt meegemaakt. Een moment. Slechts een rimpel in de tijd. Het is toch gek dat we denken dat we in onze eigen achtertuin wel uit gefotografeerd zijn? Die momenten die we van zo ver willen halen. We zijn juist in staat veel meer te ontdekken van de omgeving, de mensen, de locaties en zeker ook de invloeden van de seizoenen, de weersomstandigheden en de bijzondere momenten van bijvoorbeeld een sterrenregen, een rode maan of een epische zonsondergang.

Probeer dus, in de kostbare tijd die we hebben, niet alleen maar het onbekende en onbereikbare na te leven. Geniet ook van het moois in je eigen omgeving. Ik ben het de laatste 2 jaar in ieder geval veel meer gaan waarderen en heb, door mijn vrije tijd vooral goed in te richten, toch schitterende foto’s kunnen maken van zowel Nederland, Duitsland als ook andere omliggende Europese landen, die eenvoudig bereikbaar zijn. Hopelijk zorg dat er weer voor dat je tijdens het paddenstoelen seizoen, wat vaker op de knieen gaat en de macro lens tevoorschijn haalt, of portreteer je de volgende keer je eigen huisdier in je foto’s!

Hoe dan ook, tot een volgende keer.

Rudolfo Dalamicio